กลับมาเขียนไดอารี่ย้อนหลังเพราะไม่อยากเก็บความรู้สึกเดิมๆ
ในวันนั้นเอาไว้ในใจเพียงอย่างเดียว..
วันนี้ตื่นสาย สองโมงกว่าที่บ้านพี่หมวด
รีบอาบน้ำแต่งตัว ออกเดินทางกลับบ้านอย่างด่วน
ซึ่งก็มาถึงประมาณห้าโมงเกือบเที่ยง..
พอมาถึงก็ทานข้าวแล้วก็เปิดเครื่องต่อเน็ตทิ้งแล้วก็นอน..
ตื่นขึ้นมาตอนเย็นๆหยิบโทรศัพท์มาดูเวลา
เห็น21สายไม่ได้รับเลยเปิดดู เบอร์เทียน.. ผมรู้ทันทีวันนี้มีอะไรแน่
ก็มีจริงๆ วันนี้นัดกินหมูจุ่ม จะชวนเพื่อนและอี๊ด จากสารคามมาดินเนอร์
แต่มันผิดแผน วันนี้ไม่มีใครมา และไม่มีงาน..
ก็เพราะว่าความไม่พร้อม และไม่ต่อเนื่อง เลยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้
ผิดหวังเพื่อนที่สารคามเล็กน้อย ที่บอกว่าจะมา
แต่พอเอาเข้าจริงๆ ไม่มีใครมาเลย ไม่ได้โทษทีเดียวหรอกนะ
ก็เข้าใจว่ามันกระทันหันเตรียมเงินกันไม่ทัน…
แต่เพื่อนที่นั่นไม่เท่าไหร่ ทำไมเพื่อนที่บ้านต้องทำเราหนักใจด้วย..
พอมาถึงก็ชวนจะไปกินอย่างเดียว ก็ทั้งๆที่มันไม่มีอะไรแล้ว
ไม่มีอารมณ์แล้ว ไม่จอยแล้ว จะไปทำไม ไม่กินยังดีกว่า
ไม่ได้โกรธนะ แต่อย่างชื่อเรื่อง “เบื่อ..” แล้วใครมันจะอยากไปกิน
ผมทิ้งตังค์ไว้ให้แล้วบอกกับแครี่ว่า วันนี้ผมเลี้ยง
แต่ผมไม่ขออยู่ทานด้วย ผมไม่จอยแล้ว กลับบ้านหาอะไรทำดีกว่า
แล้วผมก็เดินกลับบ้าน เพราะบอกไปว่าไม่ต้องไปส่ง

รีบไปกินเถอะ… ผมเดินกลับบ้านจากร้านแครี่ที่ตลาดเช้ามาบ้านผมเอง
กลางสายฝน มันเงียบมันเหงาดีจริงๆ
ผมไมได้เบื่อกับเพื่อนๆเลยซะทีเดียว แต่ผมเบื่อที่คนบางคน
ทำไมถึงทำให้ผมเป็นได้ขนาดนี้ ครึ่งผีครึ่งคน
อารมณ์ครึ่งๆกลางๆ หาที่ขึ้นไม่ได้ หาที่ลงไม่ได้ ไม่มีจิตใจ กระด้าง
“ตัวจริงของผมหายไปไหนหมด หรือว่าไปอยู่กับเค้า
แล้วเค้าทำลายทิ้งแล้ว…” ผมไม่รู้… พงษ์ที่เคยเข้มแข็ง ไม่รู้ว่าไปอยู่ไหน
เหลือแต่บ๊อบกับใจที่อ่อนแอ่ ทรุดโทรม
ระโหยโรยแรง รอวันเวลาที่พงษ์จะกลับมา
หรือรอให้ตัวเองดับศูนย์ทั้งร่างกายและจิตใจ… พงษ์อยู่ไหน…
เล่าไปก็เท่านั้นครับ ใครจะมาสนใจใยดีอะไรกับผม
แล้วจะมีใครซักกี่คนจะสนใจมาอ่านที่ตรงนี้มากมาย
แต่นี้มันคือพื้นที่ของผม ที่ผมใช้เก็บเรื่องราวและระบายเรื่องราวต่างๆ
ที่มันค้างคาใจอยู่ทุกวี่ทุกวัน ฝากมันไว้กับที่นี้
“จนกว่าทั้ง พงษ์ และ บ๊อบ พร้อมร่างกาย ศูนย์สลายไป…”