ไม่ได้เขียนไดอารี่มาก็ตั้งนานนมแล้ว ซึ่งอาทิตย์นี้สามารถสรุปได้เลยว่า
ไม่ได้ย่างก้าวเข้าไปในร้านอินเตอร์เน็ตเลยแต่อย่างใด
ก็เนื่องมาจากความสนิทสนมกันของผองเพื่อนในห้อง
แล้วก็พี่น้องอื่นๆอีกมากมาย
เรื่องราวของวันนี้อาจจะยาวเหยียดสักหน่อย
เริ่มจากเช้าวันพฤหัส กำหนดการไหว้ครู
ต้องไปไม่เหมือนคนอื่นเพราะอาจารย์พิศาลนัดพิเศษ
ซึ่งนัดรุ่นพี่ ปี 2 ปี 3 มาหกโมงครึ่ง แต่นัดผมไปหกโมงตรง
ก็เลยต้องอัพสปีดกันหน่อยนึง
แต่.. พอไปถึงวิลัย ตอนประมาณหกโมงนิดๆ
กลับไม่มีใครเลย เงียบเหมือนวันธรรมดาวันนึงเท่านั้นเอง
ยังไม่เห็นอาจารย์ท่านใดเข้ามาเลย แต่ไม่รู้สึกเซ็งหรอกนะ
เพราะวันทั่วๆไปถ้าไปเช้าได้ จะไปเช้ามากๆ ชอบไปนั่งเล่นตอนหกโมง
ที่นี่บรรยากาศดีมากๆเลย แล้วเมื่อเวลาผ่านไป ไกล้จะหนึ่งโมงเช้าแล้ว
ก็เริ่มเห็นอาจารย์หลายๆท่านมา แล้วก็เริ่มจัดงานพิธีไหว้ครู
พิธีการที่ได้พบเห็นในวันนี้เป็นพิธีไหว้ครูช่างก่อนในตอนเช้า
ซึ่งอยู่ที่เทคโน ไม่เคยร่วมพิธีนี้เลย ถึงแม้ว่าจะอยู่มาสองปีแล้วก็ตาม
ซึ่งวันนี้ก็มีการไหว้ครูช่าง และครอบครูช่าง รับเข้าเป็นลูกศิษย์
จากนั้นก็ไปดูเรื่องพิธีไหว้ครูส่วนกลาง
ซึ่งวันนี้ ส่งเข้าประกวดทั้งพาน ประกวดร้องเพลงลูกทุ่ง
แล้วก็ประกวด เดือน ดาว อาชีวะ ซึ่งเราเป็นหัวหน้า
ทำงานค่อนข้างหนักมากทีเดียว ต้องตามลูกน้องทุกฝีเก้า
เหนื่อยมากๆเลย แล้วก็มาถึงการรับขวัญน้อง
ที่มันไม่ต่างอะไรเลยกับการรับน้อง
ซึ่งปีนี้ได้สั่งมาไว้ว่า ห้ามรับนอกสถานที่ ห้ามทำให้รุ่นน้องได้รับอันตราย
เสียหาย หรือ อับอาย ซึ่งวันนี้ที่เจอถือว่าผิดกฎมะหัน
ซึ่งตอนนั้นไม่ได้อยู่ เพราะไปทำธุระเรื่องประกวดร้องเพลงลูกทุ่ง
ฟังจากเพื่อนๆบอกว่า รุ่นพี่ทำผิด อาจารย์จึงยกเลิกเลย
แล้วก็แยกย้าย ทานอาหาร มีให้ทานเพียบ ซึ่งปีนี้ถือว่า
อาจารย์เข้ามาดูแล และเคร่งครัดมาก ถึงแม้จะโดนมาพอสมควร
แต่สุดท้ายก็จบลงด้วยดี อาจจะมีรุ่นพี่หลายคนที่ไม่พอใจ
แต่ถือได้ว่าการรับน้องในปีต่อๆไป ก็จะคงเบาลงเรื่อยๆ
โดยเฉพาะ ปีที่ผม จะต้องทำหน้าที่รับน้อง
จะทำให้เกิดความสนุกและสร้างสรรค์ให้มากที่สุด
ซึ่งจะไม่ทำให้เกิดความเสียหายอับอายกันอีก
เป็นคำสัญญาของผมไว้ ณ ที่นี้เลย เล่ามายาวเหยียดแล้ว
ซึ่งวันนี้เป็นวันรับน้อง แต่ก็ไม่รู้ว่าต้องมีเรื่องอื่นเข้ามาแทรกซ้อนด้วยก็ไม่รู้
วันนี้มีเรื่องหนักอกหนักใจอีกเรื่อง เรื่องพี่อี๊ดหนะ คือตัวพี่เค้า
ก็ไมได้ทำอะไรให้เราหนักอกหนักใจหรอกนะ แต่คนรอบข้าง
คงเข้าใจเราว่า “ไอ้หัวหน้า อะไรๆมันก็พี่อี๊ดหมดแหละ”
เลยกลายเป็นว่าเราไปคลั่งเค้าซะขนาดนั้น
ซึ่งมันกำลังตกเป็นข่าวลืออยู่ในตอนนี้
ซึ่งผมก็ได้บอกในไดอารี่ไว้แล้วว่าผมกับพี่อี๊ดจะเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันตลอดไป
ซึ่งผมขอยืนยันอีกครั้ง ซึ่งไม่ว่าผมจะทำอะไรให้มันออกไปแนวหนุ่มสาว
แต่มันคือความชอบส่วนตัว ซึ่งไม่สามารถห้ามกันได้
แต่ถ้าจะให้คบกันแบบแฟน นี่คงเป็นไปไม่ได้
และก็ไม่มีทางจะเป็นไปได้ด้วย บางทีโดนเพื่อนแหย่มากไป
ก็ลำบากใจไม่น้อยอยู่ทีเดียว ซึ่งตอนนี้ห้องผมก็รู้กันหมดแล้วว่าคิดยังไง อะไร
แต่ผมก็คงจะไม่ทำอะไรนอกเหนือจาก ความเป็นพี่น้องกันได้
วันนี้คับอกคับใจ เลยโทรไปหาแม่ รอเวลาให้แม่ว่างแล้วโทรกลับ เพื่อคุยเรื่องนี้
เพราะเวลากลับบ้านไป ก็จะเล่าเรื่องพี่อี๊ดให้แม่ฟังเสมอ ว่าพี่อี๊ดดีอย่างนั้น ดีอย่างนี้
ซึ่งนั่นแหละ ที่ทำให้คนอื่นคิดเป็นอื่นไกลไป
คุยกับแม่แล้วก็เลยค่อนค่างสบายใจหน่อยนึง
เพราะแม่บอกเดี๋ยวโทรไปหาพี่อี๊ดดู จากนั้น ก็ออกเดินทาง
เนื่องจากวันนี้นัดอี๊ฟคุณเลขาในชั้นเรียนไว้ ไปวายแวมกัน
ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน ว่ามันคืออะไร ก็เลยคิดว่าน่าจะลองไปดู
พอย่างก้าวเข้าไป ก็มีผู้คนทั้งชายและหญิงหลายวัยกำลังร้องเพลง
ซึ่งรู้สึกจะแปลมาจากภาษาอื่น มาทำเป็นเพลงไทยขึ้น
ซึ่งก็ไม่เคยได้ยิน จะให้ร้องตามก็กะไรอยู่ ก็เลยยืนๆดู
แต่ดูไปซักพักก็เห็นบางคนถึงกับร้องไห้ หรือนั่งคุกเข่า
เพราะเนื้อเพลงเกี่ยวกับความเคารพต่อพระเจ้า พระเยซูของคริสนั่นเอง
ซึ่งตามความคิดของผม เพลงเป็นสิ่งสะท้อนอารมณ์ได้ดี
ซึ่งเป็นเหมือนกิจกรรมในศาสนาคริส ที่ดีอีกกิจกรรมหนึ่งเลยทีเดียว
เมื่อร้องเพลงและกิจกรรมนี้ได้จบลง ก็เริ่มมีการทักทายผู้เข้ามาวายแวมใหม่
ซึ่งผมก็เป็นหนึ่งในนั้น ก็ได้แนะนำตัวกัน
และพอดีวันนั้นก็มีอาจารย์เกาหลีจากขอนแก่นเข้ามาร่วมด้วย
จึงได้มีการพบปะสนทนานิดนึง ซึ่งวันนั้นตั้งใจไปหาอาจารย์
ว่าจะสมัครเรียนภาษาเกาหลีด้วย ซึ่งในวันนี้ ก็ได้เจอแจคพอทเลยทีเดียว
ก็เพราะว่าได้คุยกับคนเกาหลีตัวเป็นๆเลย เห่อๆ ซึ่งเป็นอะไรที่น่าสนใจ
ซึ่งเพื่อนๆผมก็สนใจจะศึกษา การเล่นเครื่องดนตรีต่างๆจากรุ่นพี่ในวายแวม
ซึ่งมันเป็นนิมิตรหมายอันดีของการเริ่มต้นเข้าร่วมในวายแวม
ถึงแม้ว่าจะนับถือคนละศาสนา แต่เราก็มีไมตรีที่ดีต่อกัน.. หลังจากนั้น
ก็ได้รับประทานอาหารอร่อยๆ จากพี่ๆที่จัดมาเลี้ยงอย่างอิ่มหนำสำราญ
จากนั้นก็แยกย้ายกันกลับเข้าหอ… เรื่องราววันต่อไปจะเป็นอย่างไร ติดตามตอนต่อไป…