กลับมาจาก โรงพยาบาลเมื่อวาน ทรุดลงนอนเลย

วันนี้ทั้งวันไม่มีอะไรทำ นอกจากกินกับนอน ก็เลยมาบันทึกเรื่องราวของตัวเองซักหน่อยนึง

ทั้งๆที่แขนขวาปวดมากๆ แต่ก็จะพยายามพิมพ์เล่าเรื่องให้จบให้ได้..

ที่หายไปนานเพราะไปป่วยมา!!! เป็นอะไรหนะเหรอ ไม่รู้เหมือนกัน

หมอก็วินิจฉัยได้ไม่ตรงจริงๆ ได้แต่เขียนลงใบรับรองแพทว่าเป็นไข้หวัด

ที่จริงปีก่อนก็เคยเป็นไปครั้งแล้วนะ แต่ก็ไม่หนักและไม่นานขนาดนี้

ไม่ถึงขั้นเข้า รพ.ขนาดนี้นะ แต่ก็ไปหาหมอหลายหมอเหมือนกัน

ปีก่อนนั้นไปหาหมอด้วยกันสามคน โดยมีอาการปวดหัวอยู่ตลอดเวลา

ปวดแบบว่าค้างไว้เลย มันไม่มีคำว่าทุเลา หรือแรงขึ้น แต่มันก็ยังคงปวดแบบนี้ตลอด

ซึ่งจุดที่มันปวด มันเป็นส่วนบนสุดของสมอง(ในความรู้สึก) ปวดโดยทั่วเลย

ตอนแรกก็กินพาราอยู่พักนึง ซึ่งมันไม่ดีขึ้น ก็เลยไปหาหมอที่คลินิกแถวบ้าน

หมอให้ยามา โหดๆทั้งนั้น มียาเคลือบกระเพาะ แก้ปวดศรีษะ(ไม่ใช่พารา)

ยาแก้เส้นประสาทอักเสบ ยาแก้อักเสบติดเชื้อ เท่าที่จำได้คือมันดีขึ้นพักนึง

แต่มันก็กลับมาเป็นอีก ก็เลยเข้าขอนแก่น ไปที่โรงพยาบาลศูนย์

แม่คิดว่ามีปัญหาเรื่องสายตา เลยเข้าไปให้หมอตาเช็คอาการดู

หมอที่ รพ.ศูนย์ เช็คและพบว่า ตาต้อ แนะนำให้หลีกเลี่ยงการพบมองแสงสว่างมากๆ

และแนะนำให้ตัดแว่นกรองแสง พร้อมกับให้ยาหยอดตามา

มันก็ดีขึ้นนะ แต่ดีขึ้นแค่วันสองวันเท่านั้น มันเป็นอีกแล้ว

เลยให้แม่พาไปหาหมอที่โรงพยาบาลราชพฤกษ์ เล่าอาการให้หมอฟัง

และหมอคิดว่าเป็นเคสของสมอง จึงให้หมออีกคนเช็คอาการ

หมอบอกว่าอาจซีเรียสมากไป มันเลยเป็นอาการที่ฝังมาเลย

ก็เลยจัดยาให้อีกชุด มียาบรรเทาอาการเวียนหัว แก้ปวดข้อกล้ามเนื้อ

และยาผ่อนคลายสมอง แล้วก็นัดพบอีกครั้งในเจ็ดวัน

แต่ยังไม่ถึงเจ็ดวัน อาการก็ดีขึ้น แล้วพอถึงวันที่เจ็ดก็ยังไม่เป็นอีกเลย

จนกระทั่ง..

สองอาทิตย์ที่แล้ว ก็มีอาการปวดหัว ซึ่งก็คิดว่าปวดหัวธรรมดากินพาราแล้วนอนก็หาย

แต่พอเป็นมาเรื่อยเริ่มไม่ใช่แล้วแฮะ มีตัวร้อน สั่นๆด้วย เลยโทรไปบอกแม่

แม่บอกไปหาหมอ วันพุธก็เลยโทรบอกแมคให้มารับพาไปหาหมอที่โรงพยาบาล

ตอนนั้นอยู่ที่สารคาม เลยไปหาหมอที่นั่น จากนั้นก็ได้ยากับใบรับรองแพทย์มา

จากอาการหมอเลยคิดว่าเป็นไข้หวัดใหญ่ แล้วอาจจะมีเชื้ออื่นติดได้

ก็เลยให้ยามา ยาที่ให้มาก็มีพารา แก้ไอ ลดน้ำมูก ที่บ้านก็มี ก็เลยโทรมาหาแม่

แม่เลยบอกถ้ายังพอกลับมาได้ให้รีบกลับเลย แล้วก็ลาอาจารย์

วันพฤหัสเลยกลับมาเลย แล้วก็มาพักที่บ้านจนถึงวันอาทิตย์อาการก็ไม่ได้ทุเลาแต่อย่างใด

วันจันทร์ก็เลยไปหาหมอที่คลินิกอีกรอบหมอบอก แปลกดีนะ จากประวัติชอบปวดหัวบ่อยๆ

อาการครั้งนี้ก็คงไม่ใช่การปวดหัวที่มาจากไข้หวัดธรรมดาแน่ๆ หมอเลยให้ยามาทาน

พาราอีกแล้ว ลดน้ำมูก และลดไข้ - -” อีกวันสองวัน ถ้าอาการไม่ดีขึ้น ให้มาหาหมออีก

ลองดู ไม่ลองไม่รู้ กลับมาบ้านแล้วก็มานั่งนอนกินยา วันอังคารก็ยังคงไม่หาย

เลยรอดูวันพุธ เผื่อมันจะดีขึ้น ซึ่งไม่ดีขึ้นก็เลยเข้าไปหาหมออีกรอบ

หมอเลยส่งตัวไปนอนโรงพยาบาลวันนั้นเลย

ไปถึงก็ให้นั่งรถเข็นเลยอะ ฮือๆ แล้วก็ให้ถุงน้ำเกลือมา สามถุง

งานนี้ ยาวแน่.. จากนั้นก็เตรียมห้องพิเศษไว้แล้วก็ให้เข้ามานอนก่อน

อุดส่าเอากระดาษปากกาไปด้วย นึกว่าจะได้เขียนๆจดๆบันทึกอะไรหน่อย

แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะว่าพยาบาล ดันมาทำงานกันที่แขนขวาของผม

ทั้งเจาะเลือด ให้น้ำเกลือ และยาฉีด ทำข้างขวาหมด ผมไม่มีปัญญาเขียนเลย..

กะจะโทรหาเพื่อน ให้เพื่อนเข้ามาเยี่ยมแล้วใช้เพื่อนเขียนก็อายอะ

เอาไว้กลับบ้านมาก่อนดีกว่าแล้วค่อยเขียน

เมื่อวานออกจากโรงพยาบาลตอนบ่ายๆ แขนขวาของผมห้อยมาเลย

เพราะแขนขวามันปวดมากๆครับ มันทำอะไรไม่ได้เลย

แล้วตอนนี้ที่ผมพิมพ์อยู่ ผมก็ไม่สามารถใช้งานมันได้อย่างเต็มที่ พิมพ์ไปก็ปวดไป

เฮ้อ ชีวิต.. อาการปวดหัวก็ยังไม่หายนะครับ มันยังเหมือนเดิมเหมือนตอนเข้าไป

โรงพยาบาลเลย แต่หมอก็ให้ออกมาแล้วทำไงได้ ผมเลยต้องมานั่งๆนอนๆทานยาทานข้าว

นอนนั่งเฝ้าคอมที่ตั้งอยู่ข้างๆอย่างนี้แหละครับ ผมก็ยังไม่ได้ตัด ตัดไม่ได้

สระก็ไม่ได้หัวก็คันมีแต่รังแค หนวดเครายาวแล้ว คันด้วย น้ำก็ยังอาบไม่ได้

ได้แต่เช็ดตัว ล้างหน้า แปรงฟัน แต่ยังดีกว่าตอนที่เข้า รพ. อะครับ

ตอนนั้นแขนขวาทำไรไม่ได้ แล้วต้องมีน้ำเกลืออีก เข้าห้องน้ำก็ต้องให้แม่ช่วย

คิดดูเอาแล้วกันครับ ไม่อยากเล่าแล้วอายตัวเอง..

หลังจากบันทึกวันนี้แล้ว วันต่อไปจะได้บันทึกหรือไม่นั้นก็ไม่รู้

ผมไม่สามารถรู้อนาคตได้เลย ว่าต่อไปผมจะต้องเจออะไรอีก

อาจจะได้ หรือไม่ได้กลับมาบันทึกแล้วก็ได้ แต่อยากให้คนที่เข้ามาอ่านทุกท่านรู้ไว้นะครับ

ว่าผมรู้สึกดีกับทุกท่านเสมอครับ แล้วก็ฝากถึงคนอีกหลายๆคนที่เขาไม่รู้แล้วก็ไม่ได้บอก

และอาจะไม่ได้เข้ามาอ่าน ผมคิดถึงทุกคนมาก

ตอนนี้นอนอยู่บ้าน ก็จะต่อเน็ต ออนเอ็มเอสเอ็นเอาไว้ตลอด

เพราะบางที โทรกันเข้ามา ผมก็พูดจะไม่ไหวแล้ว มันรู้สึกเหนื่อยๆนะ

ที่มีคนถามว่า “เป็นอะไร” แล้วตัวเองตอบไม่ได้ว่าตัวเองเป็นอะไร ได้บอกว่าปวดหัว

แล้วก็พยายามทำตัวให้มีความสุขอยู่ตลอดเวลา ให้คนอื่นรู้สึกสบายใจ ว่าคงไม่เป็นไรแล้วมั้ง

เพื่อนไปเยี่ยมที่รพ. ก็พยายามยิ้มและหัวเราะตลอด ทำให้เพื่อนสบายใจ……

เห็นผมออนเน็ตแชทเอ็มเอสเอ็น ไออาร์ซี ผมก็ยังคงมีอาการและเป็นเหมือนที่เล่ามาทั้งหมดอยู่

แต่ก็ไม่มีอะไรจะทำแล้ว ถ้าไม่เล่นไม่ทำอะไรเลย หลับมันตลอดเลยซะยังดีกว่า…

แล้วเจอกันกับบันทึกหน้า หรือถ้าไม่มีอีกก็ขอลาไว้ ณ ที่นี้เลยแล้วกันนะครับ..

ยังไงเข้ามาแล้ว ฝากคอมเม้นท์ขอความเห็นกันด้วยนะครับ อยากจะรู้เหมือนกันใครเข้ามาอ่านบ้าง…