ทำไมชื่ออย่างนี้หนะเหรอ หลายคนคงสงสัย ไม่รู้สิ คิดยังไงก็ตั้งมันอย่างนั้นแหละ แต่มันมีความหมายเหมือนกันนะ ไม่เชื่อลองอ่านให้จบสิ ฮ่า..

ที่จริงแล้วเมื่อวานซีเครียดมากๆเลยเรื่องพี่อี๊ดหนะ ไอ้เรามันเป็นยังไงก็ไม่รู้ รู้สึกไม่สบายใจ ได้แต่คอยดูว่าวันนี้จะเป็นไงมั่ง ก็พยายามทำตามที่แม่บอกละ แต่มันค่อนข้างผิดวิสัยเราอยู่พอสมควร แต่ก็พยายาม.. เช้าวันศุกร์หลังจากได้เข้าแถวหน้าเสาธงเรียบร้อยแล้ว ก็ขึ้นห้อง แล้วเกิดนึกไงไม่รู้ อยากจะให้รูปที่แต่งไว้แล้วเอาไปอัด ก็เลยโทรไปหาว่าอยู่ไหน พี่อี๊ดอยู่หน้าแผนก ก็เลยบอกว่าเดี๋ยวลงไป พอลงไปก็ไม่เห็น.. อะไรวะ.. โทรไปอีกรอบ ไปหอประชุมดูเขาแต่งภาพ ก็เลยโอ.. แล้วก็เข้าไปดู ในใจคิดอยู่จะทำตัวไงดี ซึ่งตอนนั้นมันค่อนข้างสับสนนะ แต่ว่าก็พยายาม แล้วอาจารย์ก็เรียกพี่อี๊ดไปจัดบอร์ด จัดได้พัก เราก็เลยนึกได้ เฮ้ย อาจารย์เข้าห้องเรียนแล้วเว่ย ก็เลยเดินไปหา เอารูปยื่นให้ แล้วบอกว่า “ให้นะ..” กำลังจะไปเรียนอาจารย์ควกเรียก มาช่วยพี่เค้ายกบอร์ดก่อนดิ.. โอเค ได้เลยครับ ตอบอย่างเต็มใจ แล้วก็เก็บๆ จัดๆ มือข้างแบกแฟ้มสะสมงานสามเล่มหนาๆไว้ในมือ (ประมาณว่าเราเป็นผู้ชาย โชว์พาวเวอร์ไว้ก่อน)อีกมือก็ยกกองฟิวเจอร์บอร์ดยกขึ้นไปชั้นบน ห้องกิจกรรม อ.กิจกรรมบอกเอาไปไว้ห้องแนะแนว เวรกรรม.. แล้วก็ยกลงมา ยกไปห้องแนะแนวต่อ.. ไอ่ของหนะไม่เท่าไหร่ รีบยกรีบเสร็จ ถึงแม้ว่าจะหนักๆหน่อย แต่พี่อี๊ดนี่สิ เจอเพื่อนแล้วก็ดันแวะคุย ทำเอาแขนแทบทรุด ดีนะมีตุ๊กก้ามาบีบแขนให้ ว่าจะให้พี่อี๊ดมาบีบให้อยู่(คริๆ) จากนั้นก็มาถึงตอนบ่ายๆเรียนถ่ายภาพของอ.พิศาล ถ่ายพอทเทจสามภาพ รูรับแสงต่างกัน ปิ้งขึ้นมา นั่นไง นางแบบอยู่ชั้นสาม(พี่อี๊ด: )ก็เลยเจอเดินออกมาพอดี จับมาถ่ายภาพรอบสอง(ด้วยความไม่เต็มใจ) เพราะฟิล์มมันขาวดำ เซ็งอีกแล้ว… ก็เลยถ่ายภาพสะท้อนอารมณ์ซักหน่อย จากนั้นก็ทิ้งกล้องให้เพื่อนๆยำกัน เอ้ย ถ่ายกันต่อ… แอบมานั่งดูเขาถ่ายภาพด้วยความเซ็งหน้าแผนก เหลือบมองไปหน้าบรรได เห็นพี่อี๊ดคุยกับเพื่อนซี้ เจ้ายุ่งอยู่ เลยสงสัยว่าคุยอะไรกัน คุยซักพักก็แยกกัน พี่อี๊ดเดินมาทางเราแล้วก็.. “พง ไปเซเว่นด้วยกันมั้ย” ทำเอาเราแทบเอ๋อตอบกลับไป “ไปทำไมอะ” ตอบกลับมา “ไปซื้อของให้อาจารย์ด้วยกัน” ก็เลยตอบไป “ไม่เป็นไร คราวหลังๆ สั่งข้าวไว้แล้ว ไปกินก่อน” จากนั้นก็แยกย้ายกัน ซึ่งเมื่อไปทานข้าวเสร็จ ก็ยกพวกกันไป ฟิกสตูดิโอ ซ้อมดนตรี พอดีเพื่อนไปหมดแล้ว รอบนี้มีพี่อี๊ดไปด้วย คิดอยู่ในใจ ไปดีเปล่าหว่า เพราะว่ายังรู้สึกตะหงิดๆยังไงอยู่ ก็เลยลังเลเยอะไปหน่อย ไม่ค่อยอยากจะทำอะไรตามใจตัวเองเท่าไหร่นัก แล้วช่วงนั้นก็เป็นวิชาเรียนด้วย ก็เลยคิดหนักหลังจากเพื่อนไปกันหมด ก็เหลือเรากับเพื่อนอีกสองคนซึ่งยังลังเล ว่าจะไปดีหรือเปล่า แล้วฝนก็ตก เลยนั่งเซ็งกันพัก แล้วเมื่อนฝนหยุดตกก็ไป ไปถึงก็ทำอะไรแบบที่ไม่เคยทำอีกแล้ว ปกติเวลาเข้าไปก็จะจับไมค์ทันที เป็นร้องนำไปโดยปริยาย แต่คราวนี้รู้สึกเจ็บๆคอด้วย เลยคิดว่า ไม่ดีกว่า คราวหลังๆ ก็เลยมานั่งเล่นกับเพื่อน นั่งไปนั่งมาอดใจไม่ไหว วิญญาณนักร้องเข้าสิงเลยซัดไปซักสองสามเพลง ซึ่งก็ไม่ค่อยอยากจะร้องเท่าไหร่ เพราะตอนวันพฤหัสนอนพัดลมใส่คอ คอเลยแห้งๆตลอดเลย หลังจากซ้อมดนตรีกันเสร็จ เลยตัดสินใจ โดด- - ไปร้องคาราโอเกะเสิร์มไทยจนถึงเลิกเรียน บ่ายสามเกือบบ่ายสี่เลยให้นายแม๊กไปส่งที่วิลัย กะจะไปบอกอาจารย์ว่าจะยืมกล้องต่อ แต่อาจารย์ก็ไม่อยู่ซะแล้ว (กลับไปแล้ว) เลยจี๊กเลย แล้วก็เลยไปหาขาตั้งกล้อง กะจะไปเก็บภาพสวยๆมาให้ชมกัน เลยเข้าไปห้องแต่งภาพ เห็นพี่อี๊ดนั่งอยู่ เลยถามมีขาตั้งกล้องปะ ก็บอกไม่รู้ ก็เลยว่าจะไปถามอาจารย์ พอดีจัดบอร์ดอยู่ พี่อี๊ดเรียกไปช่วย ก็เลยนะ ช่วยซักหน่อย บอร์ดที่จัดเป็นบอร์ดวันไหว้ครูหนะ ก็คัดภาพช่วยกัน แล้วก็ตัดติดภาพ โดยมีอาจารย์แอ้มอยู่ดูแล หึหึ ซึ่งตอนแรกๆ(สังเกตเหมือนกันนะ) เพื่อนพี่อี๊ดก็อยู่กันเยอะอยู่ หลังๆมาหายไปกันหมด ซึ่งก็คงค่ำแล้วเลยแยกย้าย เหลือแต่เรากับพี่อี๊ด แล้วก็อาจารย์แอ้ม หลังจากจัดบอร์ดเสร็จก็มานั่งคุยกับอาจารย์แอ้มเรื่องสัพเพเหระและความเป็นมาของเราเอง ซึ่งก็คุยกันได้ยาวทีเดียว เพราะมีอะไรก็จะถามๆๆๆ เลย เพราะว่าได้โอกาศแล้ว เลยถือว่า นะ.. จากนั้นหกโมงครึ่ง ก็ได้เวลาแยกย้ายกันกลับบ้าน ผมก็ไปเล่นเรื่อยๆของผมต่อ… วันนี้ถือกล้องมาแล้วพร้อมฟิล์ม แล้วก็เลือกสถานที่ที่ถ่ายไว้แล้วด้วย ซึ่งภูมิใจนำเสนอหลายภาพ และมีอีกหลายภาพที่ควรปรับปรุงอย่างยิ่ง ซึ่งตอนที่กำลังนั่งพิมพ์ไดอารี่นี้อยู่ ยังไม่ได้เอาไปให้พี่อี๊ด อาจารย์ และเพื่อนๆพี่ๆดูกันเลย เลยอุบไว้ดีกว่านะ แล้วเดี๋ยวจะแสกนมาให้ชม…

สำหรับชื่อตอน ท้องฟ้าปลอดโปร่งนั้น มันเปรียบเสมือนใจผมที่รู้สึกสบายขึ้น มันต่างกับวันพฤหัสนะ ซีเรียสและเหนื่อยมากไปหน่อยนึง…