อย่าคิดว่าซีเรียสซะทีเดียวเลยนะครับ ไม่เท่าไหร่หรอกนะ แต่อยากระบายจริงๆ ใครจะเข้ามาอ่านแล้วบอกต่อหรือไม่อย่างไร ผมก็ไม่สนใจ เพราะถือว่าไดอารี่นี้ส่วนตัวและของผมจริงๆ

ไม่ใช่อะไรหรอกเรื่องค่อนข้างยาว อ่านเอาแล้วกัน…

เช้าวันนี้สบายๆบรรยากาศเย็นดี ฝนตกใหม่ๆ ตอนเช้าอาโทรมาก็บอกว่าคลอดแล้วอยู่ที่รพ.ราม ขอนแก่น จะเข้าไปพักบ้านย่าตอนประมาณเที่ยงๆ แล้วสายๆมาก็เลยออกเดินทางกลับขอนแก่นหน่อย มาถึงขอนแก่นประมาณห้าโมงกว่าๆเกือบเที่ยง มารอรุ่นน้องที่เทคโนก๊อบงาน ไปทำต่อที่แฟรี่ แล้วแครี่ก็โทรมาบอกจะมาหา ก็เลยมาเจอกัน จากนั้นก๊อบงานเสร็จแล้ว พากันไปกินแมคโดนัล แต่ปัญหาคือผมไม่มีตังค์ แครี่กับเทียนเลยช่วยกันออกให้ เลยนั่งกินด้วย วันนี้เป็นวันที่เรียกว่า โล่งขึ้นอีกระดับ ผมคิดตอนที่นั่งกินเบอร์เกอร์ว่าตอนนี้ทุกอย่างเราคงที่แล้ว น่าจะบอกคนที่บ้านได้แล้วว่าเราไปอยู่ไหน เรียนที่ไหน ก็เลยบอกใบ้ไป… แล้วก็รู้ๆกันหมดละ โล่ง.. จากนั้นตอนเย็นมาก็ไปงานวันเกิดเทียน ครบ 17 ปี(รอบที่…. ก๊าาากล้อเล่น..) ที่โรงแรม จากนั้นก็ไปนั่งเสวนากันมีผม แครี่ ปิ๋ม อานนท์ หนุ่ม อาร์ม พี่เอ๋ และที่ขาดไม่ได้ เทียนเจ้าภาพใหญ่ของเรา ซึ่งมันก็เป็นงานปกติทั่วๆไป แต่หารู้ไม่ว่าวันนี้หนุ่มเพื่อนตั้งแต่สมัยเรียนประถมด้วยกันคิดว่าวันนี้เป็นวันพิเศษ ซึ่งมันก็เป็นสิ่งที่ผมเคยคิดว่าวันนี้เป็นวันพิเศษ และก็ยังคิดอยู่..ไม่เคยลืม.. ถึงแม้ว่าเรื่องตอนนั้นจะผ่านมาเป็นปีแล้ว แต่ผมก็ไม่เคยลืมเลย แต่มาวันนี้มันเกิดแทงใจดำเล็กๆขึ้นมา ซึ่งผมก็รู้สึกหมองๆใจอยู่บ้าง แต่ก็ทนเอานะ บอกตามตรงเลย ขนาดพื้นที่ตรงนี้เป็นของตนเอง ยังไม่สามารถจะพิมพ์อะไรได้มากเท่าไหร่ ซึ่งก็ไม่รู้ทำไม มันอาจจะเป็นความรู้สึกลึกๆที่ไม่สามารถอธิบายได้ ผมก็ได้แค่ทิ้งข้อความกับเรื่องเก่าๆ ไว้ในไดอารี่แห่งนี้ เขาเป็นเพื่อนของผมทั้งสองคน… แต่ผมทนไม่ได้นานหรอก ที่เขามาโคจรคบกันแบบนี้ รู้งี้ไม่ไปซะยังดีกว่า ไม่อยากให้เจ้าของงานหรือใครไม่สบายใจนะครับ แต่อย่างน้อยมันก็ผ่านมาแล้ว แล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่การที่ทิ้งอะไรไว้ ดีกว่าไม่ทิ้งอะไรในวันนี้ไว้เลย…